Zuid-Afrika Rondreis
Reisverslag Krugerpark Gamedrive

Schrijf een review over ons Zuid-Afrika reisverslag en verdien tot 50 € korting op je volgende reis!

Reisverslag Zuid-Afrika Rondreis met foto’s: OneStop-Travel-Team (Els en Robert)
Wij hebben een geweldige reis naar Zuid-Afrika gemaakt. Reisdoel was het Krugerpark en Sabi Sabi.
Wij hebben gelogeerd in Tinga Narina, Pezulu Tree Houses en Sabi Sabi Earthlodge.

Highlights van onze Zuid-Afrika Rondreis met Gamedrive Safari

 Tinga Narina Lodge
 Sabi Sabi Earth Lodge
 Pezulu Treehouses
 Jessica, het tamme nijlpaard

Johannesburg – Het begin van een geweldige reis

Op zaterdag 25 april 2009 begint ons avontuur door Zuid-Afrika op het vliegveld van Johannesburg.
De vier locaties die we bezoeken, bevinden zich in de provincies Limpopo en Mpumalanga.
We beginnen in Tinga Narina Lodge , vlakbij Skukuza in het Krugerpark. Onze tweede locatie is Pezulu Treehouses, vlakbij Hoedspruit. Vervolgens trekken we weer naar het Krugerpark naar Sabi Sabi Earth Lodge en we sluiten af in Pezulu.
We moeten in een uurtje of zeven van Johannesburg naar naar het Krugerpark rijden,
maar niet alles zit mee, waardoor we maar net op tijd binnen de hekken van het Krugerpark arriveren.
Je moet voor 18.00 uur binnen zijn.
De wegen in Zuid Afrika zijn opmerkelijk goed, maar de bewegwijzering niet, waardoor we een onverwachte ‘sight-seeing’ door Pretoria maken.

“You’ve got a problem!!!”

Als we na een tijdje doorhebben dat we fout zijn gereden, komen we aan bij een tolpoortje.
De donkere dame heeft geen medelijden met ons, betalen en doorrijden!!!
We geven de creditcard, want we hebben nog niet gepind, dus geen contante rands.
Helaas worden uitsluitend Zuid-Afrikaanse creditcards geaccepteerd; ook de pinpas en euro’s worden afgekeurd.
We zitten klem en de dame achter de kassa vindt het duidelijk niet haar probleem.
Uit onverwachte hoek schiet hulp tegemoet: de mensen achter ons willen wel voor ons betalen.
Omdat we direct moeten keren, herhaalt exact ditzelfde tafereel zich nog een keer aan de andere kant van de weg.
Tip: Ga niet autorijden zonder Zuid-Afrikaanse Rands op zak!

Naar het Krugerpark

Via Machadodorp rijden we door de Drakensbergen richting Nelspruit. We passeren kraampjes met fruit en houtsnijwerk en krottenwoningen met huisjes van leem en golfplaat.
De snelweg is redelijk rustig, de pick-up is hier de meest gebruikte auto en ook fietsers worden op de snelweg toegelaten.
Steeds denken we dat het niet ver meer is, Nelspruit, Hazyview, Kruger Gate, Tinga, maar iedere keer moeten we nog een heel eind. Uiteindelijk komen we gelukkig net op tijd bij Tinga Narina Lodge in het Krugerpark aan.

Het Krugerpark is 380 km lang, 60 km breed en heeft een totale oppervlakte van ongeveer 20.000 km2.

Het zuidelijke deel van het park, het laagveld, ligt in de provincie Mpumalanga en het noordelijke deel in de Limpopo Provincie. In het noorden grenst het Krugerpark gedeeltelijk aan het in Zimbabwe gelegen Gonarezhou Nationale Park, terwijl het in het oosten grenst aan gebieden met wilde dieren in Mozambique. Het gebied is uitgeroepen tot een grensoverschrijdend natuurreservaat.

Het Krugerpark breidt zich flink uit naar het westen. Zodra de oppervlakte van een ‘private reserve’
groot genoeg is, mag een grondbezitter de ‘Big Five’ aankopen, zoniet, dan zijn alleen impala’s en andere graseters toegestaan.
Om deze reden is het vaak interessant om het hek naar het oosten (Krugerpark) weg te halen. Op deze manier is Sabi Sabi (zie hieronder) ontstaan. Tinga is een privégebiedje in het Krugerpark en Pezulu, waar we het grootste deel van de reis verblijven, is een gebied met uitsluitend grazers en af een toe een verdwaalde luipaard.

Tinga Narina Lodge

Game Drives

The ‘Big Five’

Echt moeite hoef je er niet voor te doen, want in het Krugerpark kom je ze gegarandeerd tegen:
‘the Big Five’! Te beginnen met de drie gevaarlijkste, de vegetariërs(!): neushoorn, buffel en olifant.

De buffels lijken ons wel te zien, maar ondernemen weinig.
Je hoort hier alleen het geluid van gras dat vermalen wordt door talloze enorme kaken.
Er zijn veel kalfjes, ze spelen en kijken je vrolijk aan.

Olifanten

Nummer vier van de Big Five: Koning Leeuw

En dan……………………nummer vijf, het luipaard!!!!

The ‘Ugly Five’

Terwijl iedereen de ‘Big Five’ op zijn verlanglijstje heeft, kijken wij ook uit naar de ‘Ugly Five’:
De maraboe, vale gier, gnoe, hyena en wrattenzwijn.

Door het Krugerpark naar Pezulu Treehouses

Na drie dagen Tinga Narina is het tijd om in de auto te stappen en naar Pezulu te rijden.
We nemen de weg door het Krugerpark, zodat we nog wat dieren kunnen zien.
Via Skukuza rijden we naar Tshokwane, waar een picknickspot is.

Onderweg passeren we enorme stukken savanne die in brand staan, wat een troosteloze aanblik biedt.
Hier zitten vaak veel grote insecten op de weg die op de auto afvliegen als je langsrijdt.
Een lugubere aanblik. Deze branden zijn aangestoken om nieuwe bomen de ruimte te geven.

Zonder fout te rijden komen we bij Orpen Gate aan. We moeten de kofferbak openmaken en ons toegangsbewijs laten zien. We passeren nog een keer een gate en rijden dan richting Klaserie.
Op deze weg mag je 130, ook al is dat niet verstandig, want soms tref je een groepje koeien op de weg aan en we passeren regelmatig een fietser.

Bij Guernsey Conservancy rijden we weer een wildpark binnen. We zien direct giraffen, impala’s, zebra’s. De weg is hier smal met los zand en veel heuveltjes. Wel lachen!!!! Zeker als we na een aantal dagen ervaring hierin krijgen en zo hard mogelijk over deze weg, ook wel de ‘rollercoaster’ genoemd, proberen te stuiteren.

MacBushburger

De impala is een antilope die in het Krugerpark zo veelvuldig voorkomt, dat je er bij terugkomst in Nederland, nauwelijks een foto van gemaakt blijkt te hebben. Met z’n 65 kilo is dit dier niet veel meer dan een tussendoortje voor leeuwen, cheetah’s, luipaarden en hyena’s; de fastfood van de savanne dus.
Het is dan ook grappig om te zien, dat de impala een soort ‘M’ van McDonalds op zijn achterwerk lijkt te hebben.

Na ons een minuutje begluurd te hebben, lopen ze over de balustrade naar de rand en springen
in een boom die onder onze boomhut staat. De volgende dag blijkt dat de bushbaby’s een zak chips hebben aangebroken, maar het blijkbaar toch niet zo lekker vonden.

Als we in het donker naar de boomhut teruglopen, struikelen we bijna over een giraffe die languit in het struikgewas ligt. Geschrokken staan we oog in oog met elkaar en kiezen we ieder het hazepad.
Maar niet alleen buiten stuit je letterlijk op verschillende dieren, ook in de hut is het oppassen geblazen.
Slapen in een boomhut betekent automatisch bezoek van gasten die soms best een beetje griezelig zijn……….

We krijgen bezoek van een Marbled Treesnake, maar op dat moment denken we dat het misschien
wel een zwarte mamba is! Ritselend vertrekt hij weer naar een ander stekkie.
Die nacht horen we heel veel geluiden. De natuur komt tot leven: impala’s ‘grunten’, in de verte brullen de leeuwen en we horen een noodroep van een impala. Een beetje eng is het wel.
De volgende ochtend horen we dat een luipaard een impala heeft gepakt.

In dit gebied, Quernsey, zijn geen roofdieren aanwezig, maar een luipaard laat zich
door geen enkel hek tegenhouden.
Waar niemand bij stilstaat, is dat luipaarden in Zuid Afrika OVERAL voor kunnen komen.
In Pezulu loopt een familie buffels rond, waardoor we op een ochtendje toch maar even
wachten met uit onze boom klauteren.

Sabi Sabi Earth Lodge

Na vier nachtjes in een boom te hebben overnacht, rijden we weer in dik vier uur terug naar het Krugerpark.
Dit keer verblijven we niet in het Krugerpark zelf, maar in het park Sabi Sand, dat privé-eigendom is en grenst
aan het Krugerpark.

Via de zoveelste ‘dirtroad’ rijden we naar de receptie van de Sabi Sabi Earth Lodge.
Het is adembenemend mooi, er staan lekkere drankjes en hapjes voor ons klaar op een enorme schaal.
Onze lodge is een tikkeltje anders dan wat we van de afgelopen dagen gewend waren:
het lijkt wel een balzaal waar we ons in bevinden.

Opmerkelijk aan de ‘Earth Lodge’ is dat zowel de buiten- als de binnenmuren bedekt zijn met bruine leem met stro.
De lodges liggen tegen heuvels gebouwd, waardoor het lijkt alsof ze half onder de grond liggen.
In onze achtertuin bevindt zich een whirlpool en kun je verrast worden door bijvoorbeeld hyena’s of andere wilde dieren, want ook hier geldt, dat er uit eindelijk een hek om ons EN de dieren is, maar niet TUSSEN ons en de dieren. We moeten bellen om opgehaald te worden, want ook hier mag je ’s morgens en ’s avonds niet zelfstandig van of naar je lodge.

Restaurant de Giraffe, dag 1: koelkast kapot!

Restaurant de Giraffe, dag 2: gieren

Restaurant de Giraffe, dag 3 : vliegen en maden

De leeuwen lijken het nog steeds lekker te vinden. Maar wij gruwelen van de aanblik en de penetrante geur……….

Na deze confrontatie met de dood vindt onze tracker het tijd voor een grapje………Als we een olifantenkeutel passeren, vraagt Pieter aan Goodman of de keutel vers is, Goodman springt van zijn stoeltje af en steekt zijn vinger in de keutel. Dan stopt hij zijn vinger in zijn mond en zegt dat het
van een vrouwtjesolifant is, want het smaakt zoet en niet zuur. Wij kijken vol verbazing toe en hebben niet door dat hij ons voor de gek houdt: hij stak een andere vinger in zijn mond.

Relaxing Time!!!

Pezulu Jackelberry Treehouse

Bij Pezulu worden we hartelijk verwelkomd door de Belgische Claudine en installeren we ons in ons nieuwe onderkomen voor de komende dagen: ‘Jackelberrytreehouse’ in de Jackelberryboom.
Deze boomhut is wat primitiever dan de hut in de huilboerboom. We moeten een stukje omhoogklauteren om naar de badkamer te gaan. Het is even wennen dat er kikkers tegen je handdoek geplakt zitten.
Ze bespringen je als je je wilt afdrogen. En die kikkers zijn heeeeel koud!!!

Om zes uur in de ochtend worden we wakker van geluiden. Een grote bruine spin rent zenuwachtig heen en weer op een balk. We horen gerommel ergens achter ons hoofd bij het plafond en we besluiten te gaan kijken.
We lopen naar buiten en ja hoor!!!
Een bushbaby zit tegen de dakrand en kijkt ons nieuwsgierig en met grote ogen aan.
Bushbaby’s kunnen hun ogen niet bewegen en om de afstand in te schatten en goed te kunnen kijken, moeten ze kun kop bewegen.
We zijn net op tijd: ze komen juist te voorschijn met een grote geeuw, waarbij ze een mooie rij witte tandjes laten zien.
Ze zijn dus net wakker.

Dat de bushbaby’s echt in ons huisje wonen, blijkt de volgende dag: vroeg in de ochtend worden onze spullen doorzocht. Ze rommelen in de plastic zakken die we bij ons hebben.
Behalve dit geluid horen we buiten geknaag en gewapper van oren. We besluiten naar buiten te gaan en zien zes giraffen. Drie van de zes zijn gaan zitten, maar zodra wij ze benaderen staat de een na de ander op. We kunnen ze erg dicht naderen en filmen. De grootste is erg nieuwsgierig en speelt met ons een spel van soms een stapje vooruit en soms achteruit. Hij kijkt ons aan en is heel erg nieuwsgierig.
Het is echt komisch om te zien!!!

‘s Nachts horen we leeuwen brullen en barst een hevig onweer los. De regen maakt alles drijfnat, we hebben een beetje lekkage en door de hevige flitsen doen we geen oog meer dicht: we zitten toch in de hoogste boom! En bliksemafleiders, daar doen ze hier niet aan.
Gelukkig blaast de wind de bui na een tijdje verder en vallen we in een diepe slaap.

Garden of Eden

Jessica!!!!!

Ze weegt een ton, houdt van rooibosthee en krijgt geregeld aromatherapie-massage.
Jessica is niet alleen bekend in de Zuid Afrikaanse provincie Limpopo, maar ook in de rest van de wereld.
Ze is verschillende keren op de BBC en bij National Geographic te zien geweest en laatst was ze nog op het jeugdjournaal. Zelfs Oprah is al in de show bij Jessica geweest!!!
De eigenaars, Tonie en Shirley Joubert, vonden haar (nog met haar navelstreng) tijdens een overstroming in 2000 in de Blyderivier bij hun huis.

Ze zwemt gewoon vrij rond in de rivier en heeft al vrienden gemaakt met andere nijlpaarden, die hier stroomafwaarts wonen. Haar dag wordt gevuld met eten, bezoekers vermaken en zwemmen. Jessica slaapt graag binnen in huis, maar ze heeft al een bed en 2 stoelen gebroken, dus de toegang tot het huis wordt nu even beperkt. Jessica’s hobby’s zijn verder klassieke muziek luisteren en tv kijken.
En natuurlijk houdt ze ook van hippo hop!
Ze eet 90 kilo per dag. Haar dieet bestaat voornamelijk uit hondenbrokken, aardappelen, sla en mais.
Ze drinkt 20 liter rooibosthee per dag en ook koffie gaat er vlotjes in.

Wat een heerlijk dier, ze zwemt een beetje rond in de rivier, legt haar kop op de steiger, je mag haar aaien, masseren, kussen, ze heeft lange neusharen en houdt meer van vrouwen dan van mannen.
Nadat we haar hondenbrokken hebben gegeven, komt Tony, haar ‘vader’, ons begroeten.
Jessica heeft ook haar buien: ze kan van het ene op het andere moment driftig worden.
Daarom moeten we een formulier tekenen dat we van gerechtelijke stappen zullen afzien,
zelfs al Jessica op ons gaat zitten.

We mogen onze schoenen uitdoen en ik mag met mijn voeten haar kop optillen.
Mannen mogen dat niet doen. Jessica heeft zo haar voorkeur en blijft toch een wild dier…….en een vrouwtje. 

Hoedspruit

Hoedspruit ligt aan de voet van de Drakensbergen in de provincie Limpopo.
Het is een leuk klein stadje met een heel mooi winkelcentrum: Kamogelo, waar we een typich
Zuid Afrikaanse lekkernij kopen: koeksisters. Het zijn in honing gedrenkte gekrulde oliebollen.

Voor de lunch nemen we een pizza, belegd met avocado en pompoen en een Savannah Dry.
Onderweg naar Pezulu zit een familie bavianen te picknicken aan de kant van de weg. Lekker eigenwijs!!!

Moholoholo

Vanuit Pezulu brengen we een bezoekje aan Moholoholo. Hier worden wilde dieren opgevangen die bijvoorbeeld gewond zijn geraakt, beesten die te dicht bij de bewoonde wereld hun territorium hebben of welpjes die hun moeder kwijt zijn geraakt. Zij worden verzorgd en uiteindelijk weer terug in het wild gezet. Helaas zitten hier ook een heleboel dieren die niet meer terug de natuur in kunnen, waaronder leeuwen, honingdassen, cheeta’s, wilde honden en diverse roofvogels. Deze dieren vormen een belangrijk onderdeel in de educatie van de lokale bevolking. Het zijn de ‘ambassadeurs’ van Moholoholo.
We komen twee tamme neushoorntjes tegen van 7 maanden oud. Ze worden graag op hun buik gescrubd, omdat ze daar zelf niet bij kunnen. Met hun oogjes dicht laten ze zich door ons verwennen.

We verwonderen ons over de vreemde anekdotes.
Zo wordt er verteld over het territorium van de cheeta en de luipaard. Je kunt zo’n dier nooit zomaar terugplaatsen in de natuur, want hij moet een eigen territorium kunnen maken. Daarom wordt een luipaard niet teruggezet in het Krugerpark, maar gewoon in de bosjes bij Hoedspruit.
Toch een beetje een griezelig idee!!

Als we even later een wandeling maken, wordt er een cheeta uit zijn kooi gehaald, hij gaat op een tafeltje liggen en we mogen hem allemaal aaien. Hij is zacht, heeft een enorme en indrukwekkende staart, mooie “tranen” langs zijn ogen (dient als een soort zonnebril) en hij ligt knoeperhard te spinnen. Hij vindt de aandacht duidelijk heerlijk. Met stiekem ietsje meer interesse bekijkt hij de kinderen in het gezelschap. Kinderen mogen niet zonder volwassenen aaien. Na afloop krijgt hij een handje vlees.

We krijgen uitleg over kaïnisme bij vogels: er worden twee eieren gelegd, slechts één van de twee kuikens blijft in leven. Bromvogels (boven) leggen eens in de negen jaar een ei in een grote boom.
Die hoge bomen worden steeds vaker geveld door de vele olifanten, dus is de bromvogel met uitsterven bedreigd. In Moholoholo is hiervoor een oplossing bedacht: de tweede eieren worden opgevangen,
apart uitgebroed en de puberbromvogels worden weer teruggezet in de families.

We zien twee jonge leeuwen die Cory, de verzorger, begroeten als hij in de kooi gaat.
Ze bespringen hem en willen spelen. Ze zijn 7 maanden oud en de ranger kan ze nog maar net aan.
Bij de gieren mogen we naar binnen in hun enorme kooi. Ze zijn indrukwekkend groot. We kunnen ze van heel dichtbij bekijken. Na een laatste blik op alle grote poezen rijden we terug naar Pezulu.

Khamai Reptile Centre

In dit reptielencentrum worden voornamelijk slangen opgevangen die uit huizen van bange bewoners worden gehaald. Zuidafrikanen zijn doodsbang voor slangen.

Boottocht over de Blyderivier

Wij maken een boottocht over de Blyderivier. Tijdens deze tocht passeer je de beroemde “Drie rondavels”. Dit zijn enorme rotspartijen die vanuit de verte wel wat op rondavels lijken. Rondavels is de naam van de traditionele hutten van de Xhosa-stam.
De “Drie rondavels” zijn gevormd door erosie van zacht gesteente, dat onder een ‘ kap’ van harder gesteente ligt.
Hierdoor lijkt het alsof de daken van de ‘rondavelhutten’ boven de canyon uittorenen. Een erg mooi gezicht.

Wild bekijken vanuit een microlightvliegtuigje!!!

 
Omdat onze ballontocht niet door kan gaan vanwege de wind, besluiten we een microlighttochtje
te maken. We vliegen 20 minuten in twee vliegtuigjes en zien leeuwen, waterbokken, kudu’s, zebra’s, gnoes en giraffen.

Met een luchtballon over de savanne

De Waterval

In razend tempo de Panoramaroute

Eigenlijk moeten we flink vaart maken om op tijd in Johannesburg te arriveren, maar we besluiten
toch nog ‘even’ de Panoramaroute te doen.

We stoppen even bij de drie rondavels en rijden dan door naar Graskop, waar we bij ‘Harry’s Pancakes’ de lekkerste pannenkoek eten die we ooit hebben geproefd. Daarna rijden we in één ruk naar het vliegveld in Johannesburg.

Het was een geweldige vakantie!!!!

Els & Robert

Locaties
 Tinga Lodge
 Sabi Sabi Earth Lodge
 Pezulu Treehouses

Jessica, het tamme nijlpaard
Bekijk de filmpjes van Jessica op YouTube:
 Jessica the Hippo
 Jessica op Animal Planet
 Jessica a Hippo Kissed me

Ook zo’n reis maken?

Wil je ook zo’n reis maken?
Dit is een reis die speciaal voor ons is samengesteld.
Wil je ook zo’n reis naar Zuid-Afrika op maat? Stuur ons dan even een mail voor meer informatie!